Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Ευχές από την ηλεκτρονική εφημερίδα ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

Καλορίζικο το νέο blog Rena's blog PDF Εκτύπωση E-mail
Συντάχθηκε απο τον/την Νίκος Τζιγκουνάκης   
Παρασκευή, 23 Ιούλιος 2010 09:50

Μια πολύ καλή φίλη, μια καταξιωμένη δημοσιογράφος του επαρχιακού τύπου η Ρένα Διακίδη αποφάσισε να ιδρύσει το δικό της blog.
Η ''Επικοινωνία'' εύχεται ολόψυχα καλορίζικο και καλοτάξιδο στο μαγικό κόσμο του διαδικτύου το
http://www.epikoinonia-arg.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=18521%3A-blog&catid=23%3A2010-06-28-15-23-54&Itemid=59

Η ίδια η πολιτική των διακύβευμα των δημοτικών εκλογών



ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ

Σε μια περίοδο γενικευμένης απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών, είναι μάλλον ουτοπία να προσδοκά κανείς ότι οι εκλογές του Νοεμβρίου για την ανάδειξη των νέων δημοτικών αρχών, θα γίνουν με όρους πολιτικούς. Συνηθίζουμε να λέμε ότι ο Έλληνας δεν ψηφίζει, καταψηφίζει. Κατά συνέπεια, θα καταψηφίσει και πάλι όλους όσους έκαναν τη ζωή του πιο δύσκολη στην καθημερινότητά της, όλους όσους ευθύνονται για το άδειασμα της τσέπης του. Ψήφος καταδίκης επί δικαίων και αδίκων. Στην ουσία των νέων προτάσεων ελάχιστα θα σταθεί. Αυτό θα το ξεπεράσει με τη συνήθη δικαιολογία: «Ας δούμε κι αυτούς τι θα κάνουν»…

Ελάχιστοι θα αντιληφθούν ότι το διακύβευμα των εκλογών δεν είναι ούτε το πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι τους, ούτε το πάρκο της γειτονιάς τους, ούτε το σιντριβάνι στην Πλατεία Χαρίτου, ούτε οι δημόσιες τουαλέτες στο Ενυδρείο. Ελάχιστοι θα αντιληφθούν ότι το διακύβευμα των εκλογών του Νοεμβρίου είναι η ίδια η πολιτική.

Ζούμε σε μια περίοδο που οι πολιτικοί σχεδόν ντρέπονται να πουν ότι είναι πολιτικοί . Κι εκείνοι που δεν είναι, αλλά φιλοδοξούν να ασκήσουν εξουσία, περιφέρουν σαν τίτλο τιμής το γεγονός ότι ουδεμία σχέση έχουν με την πολιτική!

Διαδίκτυο και blogs – Η δαιμονοποίηση του μη ελεγχόμενου χώρου

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ - ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010

Σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε, ό,τι δεν μπορεί να ελεγχθεί, δαιμονοποιείται. Το διαδίκτυο είναι ένα από αυτά. Αχανές, ανεξέλεγκτο, δίνει βήμα και στον τελευταίο πολίτη που μπορεί στοιχειωδώς να χρησιμοποιήσει τα πλήκτρα ενός Η/Υ. Και το κυριότερο; Γίνεται μέσο αυτοοργάνωσης και παρέμβασης πολιτών, πλήρως αποκομμένων μέχρι πρότινος από τα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Όπως συνηθίζει να λέει ο Κώστας Τσολακίδης , επίκουρος Καθηγητής Πληροφορικής Πανεπιστημίου Αιγαίου, υπερασπιζόμενος το διαδίκτυο «με ένα μαχαίρι κόβεις ψωμί, αλλά μπορείς να κάνεις και έγκλημα, εξαρτάται από το χρήστη αν είναι ένα χρήσιμο εργαλείο ή ένα φονικό όπλο». Εργαλείο ή όπλο, το βέβαιο είναι ότι πρόκειται για κάτι ενοχλητικό για την καθεστηκυία τάξη. Όταν άρχισε να γίνεται και επικίνδυνο για το σύστημα, ξεκίνησε το κυνήγι μαγισσών (όχι, η μεθοδολογία και οι αντιλήψεις σήμερα δεν διαφέρουν πολύ από το Μεσαίωνα). Άρχισε η προσπάθεια ελέγχου και φίμωσης, με το άλλοθι της λειτουργίας των ανώνυμων bloggers που κατέκλυσαν το διαδίκτυο με blogs υβριστικού περιεχομένου, θίγοντας πρόσωπα και υπολήψεις. Κι αυτό πράγματι συμβαίνει, ωστόσο κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι φαινόμενα του είδους δεν προϋπήρχαν της ανακάλυψης του internet και των προσωπικών ιστολογίων.
Η συζήτηση άναψε και πάλι, με αφορμή τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια, του ανθρώπου πίσω από το δημοφιλέστατο αλλά και αμφιλεγόμενο blog «troktiko». Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που υποβάθμισαν το γεγονός της δολοφονίας ενός μάχιμου δημοσιογράφου, ακριβώς επειδή πρόκειται για τον εμπνευστή αυτού του «άθλιου» και «βρωμερού» διαδικτυακού μορφώματος.
Ας βάλουμε όμως το θέμα στην πραγματική του διάσταση, χωρίς παρωπίδες. Η ύπαρξη των blogs στο διαδίκτυο, πολύ δε περισσότερο των ανώνυμων, είναι σταγόνες στον ωκεανό της ανωνυμίας πάνω στην οποία έχει δομηθεί ο κυβερνοχώρος. Αυτή είναι εν πολλοίς και η γοητεία του. Η ανωνυμία απελευθερώνει. Πόσο όμως επικίνδυνη μπορεί να γίνει;


Μεταφορά Δικαστηρίων στο παλιό Νοσοκομείο - Η εύκολη λύση δεν είναι πάντα και η ενδεδειγμένη


ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ

Δεν διεκδικώ δάφνες ούτε πολεοδόμου, ούτε χωροτάκτη, κάνω όμως κάποιες σκέψεις μετά από ορισμένες διαπιστώσεις. Εδώ και δεκαετίες, οπότε ξεκίνησε η ραγδαία ανάπτυξη της πόλεως Ρόδου, δεν υπήρξε κανένα πλάνο και κανένα σχέδιο για την εξέλιξη και την προοπτική της. Κάθε παρέμβαση, σε πλήρη αντίθεση με τις παρεμβάσεις των Ιταλών, ήταν αποσπασματική, ευκαιριακή, κακόγουστη, χωρίς φαντασία, με μοναδικό στόχο – υποτίθεται – τη λειτουργικότητα – χωρίς εκ του αποτελέσματος να έχει επιτευχθεί ούτε καν αυτός.

Τις σκέψεις αυτές ξανακάνω με αφορμή την ανακίνηση του θέματος της μεταφοράς των Δικαστηρίων από το κέντρο της πόλης στους χώρους του παλιού Νοσοκομείου. Άλλο ένα λάθος κατά την προσωπική μου άποψη, που θα το βρούμε πολύ σύντομα μπροστά μας. Πολύ φοβάμαι ότι η «λύση» αυτή δεν υπακούσει σε κανένα οραματικό σχεδιασμό μιας πόλης όπως η Ρόδος, που καθημερινά κακοποιείται και χάνει την φινέτσα, την ομορφιά και τη λειτουργικότητά της.

Τη μεταφορά των Δικαστηρίων την υπαγορεύουν η κακή κατάσταση και η ανεπάρκεια του σημερινού Δικαστικού Μεγάρου, η ανάγκη αποσυμφόρησης του κέντρου της πόλης και η ανάγκη αξιοποίησης του παλιού νοσοκομείου, που καταρρέει εδώ και χρόνια αναξιοποίητο. Όμως, η εύκολη λύση δεν είναι πάντα και η ενδεδειγμένη λύση. Όπως έχει συμβεί σε κάθε σχεδιασμό που αφορά την πόλη της Ρόδου, έτσι και εδώ, απουσιάζει το βασικό ζητούμενο: Η αισθητική. Σε αυτήν, ουδεμία αναφορά γίνεται. Όπως επίσης, καμία αναφορά δεν γίνεται στις μελλοντικές επιπτώσεις αυτού του «εμπνευσμένου» σχεδίου. Θα πληρώσουμε αυτές τις επιπτώσεις, κατόπιν εορτής, ως είθισται σ’ αυτόν τον τόπο.


Ειρήνη Βογιατζή Χαραλάμπη: «Προσφυγιά σημαίνει τρομαγμένα μάτια»



Συνέντευξη της συγγραφέως της ποιητικής συλλογής «Στην ερημιά του άλλου», στη Ρένα Διακίδη - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ





20 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. «42 εκατομμύρια πρόσφυγες στον κόσμο ζητούν την προσοχή μας… Δεν είναι θέαμα. Είναι θέμα… θέμα ανθρωπιάς!» είναι ο τίτλος της νέας Εκστρατείας Ενημέρωσης και Ευαισθητοποίησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. «Πατρίδα» είναι το θέμα της φετινής Παγκόσμιας Ημέρας Προσφύγων.
Για ανθρώπους ξεριζωμένους, για διωγμούς και γενοκτονίες, για λαούς χωρίς πατρίδα, μιλά η συγγραφέας Ειρήνη Βογιατζή Χαραλάμπη στη συγκλονιστική ποιητική συλλογή της «Στην ερημιά του άλλου», που, τι σύμπτωση, κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες και έτυχε της προσοχής αλλά και της αναγνώρισης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, αφού είναι η πρώτη ολοκληρωμένη ποιητική συλλογή αφιερωμένη αποκλειστικά στης γης τους κατατρεγμένους.
«Φοβάμαι το χειρότερο που έρχεται» λέει η συγγραφέας, αναφερόμενη στις σημερινές δύσκολες μέρες.
Η συνέντευξη θα μπορούσε να έχει τίτλο «οι περιπέτειες ενός βιβλίου», αφού η έκδοσή του, επτά χρόνια αφότου ολοκληρώθηκε, ήταν μια πραγματική οδύσσεια. Συνάντησε παντού πόρτες κλειστές. Μέχρι πρόσφατα…
«Δεν είχα κανένα πρόβλημα να το εκδώσω εγώ, όμως ο σκοπός ήταν ιερός. Ήθελα να αναλάβει ένας φορέας ο όποιος θα διαχειριζόταν την επιθυμία μου, τα χρήματα από τις πωλήσεις να πήγαιναν στην Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους πρόσφυγες. Κανείς δεν με κατάλαβε. Πέρασαν επτά χρόνια…»


Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ειρήνη, τι σημαίνει για σένα προσφυγιά;

Σημαίνει απώλεια της πατρίδας, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και φόβος . Μεγάλος φόβος για το αύριο, αβεβαιότητα και ανασφάλεια αλλά και θυμός.
Δεν μπορείς να ανεχτείς το τσαλάκωμα της ζωής σου, ερήμην, μέσα σε σκληρές φούχτες που δεν έχουν μάθει να χαϊδεύουν πληγές. Σημαίνει τρομαγμένα μάτια, τεράστια και πάντα ανοικτά γιατί η απελπισία αγκυλώνει τους μυς του προσώπου το οποίο χάνει την ανθρώπινή του υπόσταση. Σε πολλές γωνιές του κόσμου, εκεί που καιροφυλακτεί το μακελειό, γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα αμέτοχα στον πόνο που προκαλούν, δημιουργούν ανθρώπινα ποτάμια τα οποία κυλούν απεγνωσμένα προς κάθε κατεύθυνση για επιβίωση. Η χώρα μας έχει δοκιμαστεί επανειλημμένως απ’ αυτή την επώδυνη διαδικασία και γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει πατρίδα και τι επακολουθεί με την απώλεια της .


Η ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΣΤΥΛΑΤΗ MEDIA PERSONA(FOR NOW)!

WOW!
Μια απο τις πιο αγαπημενες μας γυναικες απο αυτο εδω το νησι, μας εκανε φιλο στο FACEBOOK!!
Την Ρενα την λατρευουμε γιατι ισως ειναι και η μοναδικη γυναικα στο νησι με τοσο ιδιαιτερο και μοναδικο styling!
Την καμαρωνουμε κρυφα σε διαφορα κοσμικα στεκια και την διαβαζουμε non-stop.
Μας θυμιζει χαρακτηρα της Tama Janowitz(βλεπε πετυχημενη-εξυπνη-νεουρκεζα)!!
Αγαπημενη Ρενα,φιλοι για παντα!
 
http://triantafylos.blogspot.com/2010/01/media-personafor-now.html

Πρωτοσέλιδα

Οι κουλτούρες της εξέγερσης και της υπακοής



Ο τίτλος της επιφυλλίδας παραπέμπει πλαγίως στη γνωστή διάλεξη του βρετανού φυσικού και λογοτέχνη C.Ρ. Snow, το 1959, με την οποία ανέδειξε το χάσμα ανάμεσα σε δύο κουλτούρες: την ανθρωπιστική και τη θετικο-επιστημονική. Οι δυαδικές αντιθέσεις χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την ερμηνεία ποικίλων πολιτισμικών φαινομένων και στην περίπτωση της Ελλάδας ξένοι περιηγητές και ανθρωπολόγοι πρόβαλαν τα δίπολα (τιμή-ντροπή, Ελληνας-Ρωμιός) ενώ πολιτικοί επιστήμονες επεσήμαναν τον πολιτισμικό της δυϊσμό και τις δύο συγκρουόμενες πολιτικές της κουλτούρες (τη «μεταρρυθμιστικήreformist» και την «παρωχημένηunderdog»). Καίτοι σήμερα, στην εποχή του μεταμοντέρνου συγκρητισμού, τα διπολικά σχήματα αμφισβητούνται για την απλουστευτική ισοπέδωση της υβριδικής δυναμικής, η εξηγητική τους γοητεία δεν υποχώρησε.


Chris Rea - The Road To Hell Full Version

Ρένα Διακίδη - Σε όλα μέσα

Συνέντευξη στο περιοδικό Rodos Confidential - Ιούλιος 2010 (τεύχος 2)




Τι σας γοητεύει περισσότερο στη Ρόδο;

Η δυνατότητα που σου δίνει να την δεις μέσα από μια κινηματογραφική ματιά και να ανακαλύψεις την πραγματική της ομορφιά. Αρκεί βέβαια να έχεις τη διάθεση και την ικανότητα να αλλάξεις τη ματιά σου. Είναι εντυπωσιακό πόσα καινούργια πράγματα θα ανακαλύψεις, πόσα παλιά, κρυμμένα ή ξεχασμένα θα ξαναθυμηθείς!


Ποια θεωρείτε σημαντικότερη (μέχρι σήμερα) στιγμή της Ρόδου;

Θα πρέπει να ανατρέξω πολλές δεκαετίες πίσω και να την αναζητήσω εκεί. Σήμερα δυσκολεύομαι να διακρίνω κάτι ξεχωριστό και αυτό ομολογουμένως με ανησυχεί.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στη Ρόδο τι θα ήταν αυτό;

Θα ζητούσα από τον κόσμο της και τους παράγοντές της, σε όλα τα επίπεδα, να επαναξιολογήσουν αυτόν τον τόπο και ανάλογα να πράξουν. Είμαστε ένας προνομιακός τόπος, αλλά τώρα πια, σε αντίθεση με κάποια χρόνια πριν, δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να τον διαχειριστούμε. Τον ξεπουλάμε καθημερινά σε τιμή ευκαιρίας, στο όνομα της μαζικότητας. Κι αυτό φαίνεται σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στο οικονομικό. Με ενοχλεί επίσης αφόρητα το γεγονός ότι η λέξη αισθητική δεν υπάρχει πια ούτε στο λεξιλόγιο, ούτε στις προτεραιότητες, ούτε στις παρεμβάσεις που γίνονται σ’ αυτόν τον τόπο. Για μένα η αισθητική είναι μια έννοια ευρύτερη, πολύ πέραν την εμφάνισης. Η Ρόδος έχει την τύχη να κουβαλά την αισθητική άλλων εποχών. Η σύγχρονη, δυστυχώς απουσιάζει.


Αν σας ζητούσαμε ένα πρωτοσέλιδο / ή μια εκπομπή αφιερωμένα στη Ρόδο τι τίτλο θα βάζατε;

«Σαν παλιό σινεμά…». Για να αναδείξω όλα αυτά που καθημερινά ξεθωριάζουν, ξεφτίζουν, χάνονται, την αισθητική εκείνων των καιρών.


Τα κλισέ των "νέων και άφθαρτων"



ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ

Όπως κάθε φορά που επίκειται μια εκλογική διαδικασία αρχίζουν πάλι να ακούγονται τα συνήθη κλισέ περί νέων και άφθαρτων προσώπων. Μια συζήτηση που εν τοις πράγμασιν χαρακτηρίζεται από υποκρισία. Υποκρισία από πλευράς των κομμάτων που αναζητούν υποτίθεται νέα πρόσωπα, για να καταλήξουν στις παλιές δοκιμασμένες συνταγές. Υποκρισία από πλευράς και των ψηφοφόρων, αφού σε ελάχιστες περιπτώσεις εμπιστεύονται τα νέα πρόσωπα, αλλά επιμένουν να ψηφίζουν «παραδοσιακά».

Η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται χρόνια τώρα, με αποτέλεσμα τα ίδια πρόσωπα να ανακυκλώνονται σε διάφορα δημόσια αξιώματα και να μεταπηδούν από τον ένα θώκο στον άλλο. Κατά συνέπεια, θα ήταν πιο ειλικρινές αν σταματούσαμε όλοι να αναμασούμε την καραμέλα των νέων και άφθαρτων προσώπων, αφού σε τελευταία ανάλυση, ούτε η νεότητα, ούτε η φθορά και η αφθαρσία της δημόσιας εικόνας των προσώπων αποτελούν πολιτικά κριτήρια. Τα κριτήρια επιλογής υποψηφίων επιβάλλεται να είναι πρωτίστως πολιτικά.


Υπερβολικές προσδοκίες - μάταιες ελπίδες




Επιστολή στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"του Παναγιωτη Κ. Τσουκα - Παρέδρου του Συμβουλίου της Επικρατείας


Κύριε διευθυντά

Σε άρθρο τους (Κυριακάτικη «Καθημερινή» της 28/3 και 20/6 τ.έ., αντιστοίχως), οι κ. Χρ. Γιανναράς και Χαρ. Τσούκας εναποθέτουν την τελευταία και μόνη τους ελπίδα για κάθαρση της πολιτικής ζωής της χώρας στους δικαστές και στους εισαγγελείς. Ελπίδα που απηχεί γενική απαίτηση «του κόσμου», την οποία η ελληνική Δικαιοσύνη, καθ’ όλη την κλίμακά της, πρέπει να ακούσει σοβαρά (αλλά και νηφάλια!), αν δεν θέλει να χάσει ό,τι απέμεινε από το πανταχόθεν βαλλόμενο –βασίμως ή αβασίμως, αδιάφορο– κύρος της.

Ωστόσο, με αφορμή και μόνο τα προμνησθέντα άρθρα είναι ευκαιρία να πούμε την πικρή αλήθεια. Οταν σε μια πολιτεία μόνη ελπίδα για ευνομία είναι οι δικαστές και οι εισαγγελείς, τότε στην πολιτεία αυτή πολλά έχουν φύγει εντελώς από τη θέση τους και άλλα τόσα είναι φαύλα και σαπρά. Τόσα πολλά, που μάταια προσδοκάται ή απαιτείται από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους να επαναφέρουν τίποτε λιγότερο από αυτή την ίδια την πολιτική της χώρας στον δρόμο της νομιμότητας. Τούτο σημαίνει, δεδομένης της κεντρικής θέσεως της πολιτικής και των πολιτικών στο σύνολο της κρατικά οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης, ότι μαζί με την πολιτική, στη νομιμότητα πρέπει να επανέλθει και όλη η κοινωνική και οικονομική ζωή, δηλαδή ολόκληρη η χώρα.

Πού, όμως, και πότε στη φιλελεύθερη Δύση κατορθώθηκε αυτό με δικαστικές αποφάσεις και ποινικό κολασμό; Πού και πότε εξυγιάνθηκαν από δικαστές και εισαγγελείς εκτεταμένα πεδία όλων –κυριολεκτικά όλων– των τομέων της κρατικής δράσης και της κοινωνικής συμβίωσης που έχουν ξωκείλει στην παρανομία; Πού και πότε με δικαστικές αποφάσεις σώθηκαν παρηκμασμένοι κοινωνικοί σχηματισμοί από τον αφανισμό και παραπαίουσες δημοκρατίες από την κατάρρευση; Πού και πότε βαθιές κοινωνικές δυσαρέσκειες διασκεδάστηκαν και κοινωνικές αναταραχές αποτράπηκαν με τη δικαστική ρομφαία; Πού και πότε δικαστές και εισαγγελείς αφύπνισαν χειμαζόμενους λαούς και αναστήλωσαν κατεστραμμένες οικονομίες; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι προφανείς και όλες συνοψίζονται σε μία: ποτέ!