Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010

Στο στούντιο της Τηλεόρασης "ΚΟΣΜΟΣ"

Συνέντευξη με τον Χρήστο Δουλκερίδη, Υπουργό Οικισμού - Τουρισμού - Παιδείας της περιφερειακής κυβέρνησης των Βρυξελλών και πρώην πρόεδρο του Οικολογικού Κόμματος Του Βελγίου (20 Σεπτεμβρίου 2010)

Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010

Ανατροπές

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

Αρρυθμίες και … αϋπνίες προκάλεσε στις παρατάξεις των υποψηφίων δημάρχων κκ Γιώργου Χατζημάρκου και Στάθη Κουσουρνά το πρωτοσέλιδο της «δημοκρατικής» σύμφωνα με το οποίο υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι των παρατάξεων των κκ Χατζή Χατζηευθυμίου και Γιάννη Παρασκευά σκέφτονται σοβαρά και επεξεργάζονται το σενάριο προεκλογικής συνεργασίας των δύο παρατάξεων, υπό το κλίμα που διαμόρφωσε και η τελευταία δημοσκόπηση της VPRC.
Είναι προφανές ότι αν αυτό το σενάριο, που τις τελευταίες ημέρες συζητείται ευρέως , περάσει στη φάση της υλοποίησης, όλα τα μέχρι σήμερα δεδομένα ανατρέπονται, αφού ο κοινός συνδυασμός μπορεί άνετα να χτυπήσει την πρωτιά στην εκλογική αναμέτρηση του Νοεμβρίου. Η ανακοίνωση διάψευσης από μέρους του κ. Χατζηευθυμίου που εκδόθηκε χθες με αφορμή το ρεπορτάζ  της «δ», δεν ανακόπτει τη δυναμική της πρότασης , απεναντίας, θεωρείται ότι σε αυτή τη φάση ο  δήμαρχος της Ρόδου δεν θα μπορούσε να αντιδράσει διαφορετικά. Από κάτω όμως η παράταξη «βράζει». Παράλληλα είναι πάρα πολλοί εκείνοι οι οποίοι βρίσκουν στο συγκεκριμένο σενάριο  τη διέξοδο που αναζητούν.
Σε κάθε περίπτωση, όποια κι αν είναι η εξέλιξη, οι ζυμώσεις που γίνονται καταδεικνύουν ότι στην πολιτική τα πάντα ρει και ότι πάντα υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να ανατρέψουν άρδην το πολιτικό σκηνικό και να δημιουργήσουν  νέα δεδομένα. Η δημοσκόπηση της VPRC φαίνεται ότι λειτούργησε ως καταλύτης για εξελίξεις που θέτουν πλέον σε μεγάλη εκλογική επισφάλεια, τόσο τον κ. Χατζημάρκο, όσο και τον κ. Κουσουρνά.
Άλλωστε και ο ίδιος ο επιστημονικός υπεύθυνος της  VPRC Χριστόφορος Βερναρδάκης, παρουσιάζοντας και αναλύοντας τα ευρήματα της μέτρησης είπε ότι «στατιστικά  τα αποτελέσματα είναι δύσκολο έως απίθανο να ανατραπούν πλήρως, πολιτικά όμως, όλα μπορούν να συμβούν» στο διάστημα που απομένει μέχρι τις εκλογές.
Οψόμεθα!

Τολμά να παραιτηθεί

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ 


Μπορεί να τα έκανε θάλασσα σε ό,τι αφορά τη διαδικασία επιλογής υποψηφίου δημάρχου Ρόδου με τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας και να οδήγησε την υπόθεση σε αδιέξοδο με πολλά ευτράπελα, ωστόσο πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι σε προσωπικό επίπεδο τολμά την υπέρβαση.
Όταν άλλοι συνάδελφοί του βουλευτές επιδεικνύουν ως υποψήφιοι με τρόπο κραυγαλέο την ανασφάλειά τους  μπροστά στις εκλογές του Νοεμβρίου και μένουν γαντζωμένοι στη βουλευτική τους καρέκλα,  ο Βασίλης Μιχαλολιάκος, υποψήφιος δήμαρχος της ΝΔ στο Δήμο Πειραιά φέρεται  αποφασισμένος να παραιτηθεί από το βουλευτικό αξίωμα πριν από τις δημοτικές εκλογές . Αυτό δείχνει προφανώς  - σε αντίθεση με άλλους - και την πεποίθησή του ότι θα είναι ο τελικός νικητής.

Ο φίλος της Ρόδου και οι «κολλητοί « του.



ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ


Με ένα εντυπωσιακό ποσοστό 82,45% εξελέγη ο νέος γραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Καρχιμάκης, ο οποίος κέρδισε το στοίχημα να εκλεγεί με ποσοστό άνω του 50% συν ένα, ώστε να μην τίθεται θέμα εσωκομματικής αμφισβήτησής του. Ο Μιχάλης Καρχιμάκης είναι ο πέμπτος Γραμματέας επί προεδρίας Γιώργου Παπανδρέου μετά τους Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, Νίκο Αθανασάκη, Γιάννη Ραγκούση και Σωκράτη Ξυνίδη.

Στη Ρόδο η εκλογή του χαιρετίσθηκε για ένα πολύ «σημαντικό» λόγο. Επειδή κάποιοι ετερόφωτοι κομματικοί παράγοντες θεωρούνται «κολλητοί» του, οπότε θα μπορούν να τον επηρεάζουν πιο εύκολα, όσον αφορά τους εκλεκτούς και τους υπό δυσμένεια. Κατά συνέπεια, η επιρροή τους και ο ρόλος τους αναβαθμίζεται δια της τεθλασμένης , προς δόξα του κομματικού παραγοντισμού! Χαράς ευαγγέλια!

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο νέος γραμματέας είναι καλός φίλος της Ρόδου. Και αυτό είναι αλήθεια. Ο Μιχάλης Καρχιμάκης έρχεται πολύ συχνά στη Ρόδο, όπως άλλωστε και πολλοί – πολλοί άλλοι από το ΠΑΣΟΚ όσο και από τη ΝΔ. Γεγονός όμως είναι ότι αυτό το νησί δεν είχε ποτέ έλλειψη από φίλους προβεβλημένους φίλους. Αλλού είναι το ζήτημα. Στη συμβολή των σπουδαίων και ισχυρών φίλων στη διεκδίκηση λύσεων στα χρονίζοντα προβλήματα του τόπου. Πως γίνεται αλήθεια με τόσους φίλους να μετράμε τόσες ήττες και παραγκωνισμό στο πεδίο των διεκδικήσεων;

Κόμματα και αυτοδιοίκηση


Από τον Χαράλαμπο Ανθόπουλο, Επίκουρο Καθηγητή στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο 



Αποτελεί σταθερό γνώρισμα της ελληνικής νομοθεσίας για την Τοπική Αυτοδιοίκηση η απαγόρευση της επίσημης συμμετοχής των πολιτικών κομμάτων στις τοπικές εκλογές, δηλαδή με συνδυασμούς που φέρουν το όνομα ή το έμβλημά τους. Η απαγόρευση αυτή διατηρήθηκε και υπό τον «Καλλικράτη» (άρθρα 19 παρ. 5 και 121 παρ. 5 του ν. 3852/2010). Φυσικά δεν μπορεί να απαγορευθεί στα πολιτικά κόμματα η εκδήλωση υποστήριξης υπέρ συγκεκριμένων συνδυασμών -κάτι τέτοιο θα παραβίαζε την ελευθερία του πολιτικού λόγου-, αν και η υποστήριξη αυτή δεν επιτρέπεται να πάρει τη μορφή της χρηματοδότησής τους (βλ. τον πρόσφατο ν. 3870/2010).

Κάποιες αλήθειες

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ 
Ισχυρότατο πρεσάρισμα δέχεται τις τελευταίες ημέρες ο Γιάννης Παρασκευάς, στην προσπάθειά του να στελεχώσει το συνδυασμό του, με το μεγαλύτερο μέρος του κομματικού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ να έχει εξαπολύσει ένα ανελέητο κυνηγητό κατά εκείνων που επιθυμούν να «στρατευθούν» μαζί του. Χρησιμοποιείται κάθε μέσο που θα μπορούσε να διανοηθεί κανείς, σε σημείο που πολλοί κάνουν λόγο για μεθόδους που παραπέμπουν  σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών.
Οι πιέσεις έχουν στόχο να μην μπορέσει ο Γιάννης Παρασκευάς να συγκροτήσει συνδυασμό και να αναγκαστεί να αποχωρήσει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε ότι ακόμη ρωτούν κάποιοι, αν τελικά θα κατέβει στις εκλογές.
Είναι αλήθεια ότι ξενίζει το μένος εναντίον του, όσο κι αν υπάρχουν ερμηνείες γι’αυτό.  Και δεν εκδηλώθηκε τώρα, με το πρόσχημα δήθεν να πάει το ΠΑΣΟΚ με ένα υποψήφιο στην αναμέτρηση του Νοεμβρίου. Άλλωστε, αν τους ενδιέφερε πραγματικά η ενότητα του χώρου, θα διατηρούσαν χαμηλούς τόνους, προσβλέποντας στη συνεργασία του δεύτερου γύρου. Μέρα με τη μέρα, το χάσμα βαθαίνει και όχι με ευθύνη του Γιάννη Παρασκευά, ο οποίος ανέχεται, υπομένει και προχωρά σταθερά στη συγκρότηση του ψηφοδελτίου του.
Το σφοδρότατο μένος εναντίον του πρώην νομάρχη και πρώην βουλευτή, είχε εκδηλωθεί πολύ νωρίς, μέσα στις δήθεν «διαδικασίες» που ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ για την επιλογή υποψηφίου, όταν τρεις διαδοχικές δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι είχε ξεκάθαρο προβάδισμα έναντι των υπολοίπων. Τότε ξεκίνησαν τα παρασκηνιακά μαγειρέματα και οι μεθοδεύσεις, τότε ανακαλύφθηκε ξαφνικά η υποψηφιότητα Χατζηδιάκου, τότε έπεσε στο τραπέζι η λύση Κουσουρνά. Πάση θυσία έπρεπε να είναι οποιοσδήποτε άλλος πλην του Γιάννη Παρασκευά (άλλωστε, πάντα στο τοπικό ΠΑΣΟΚ υπήρχαν δύο τάσεις, ο Παρασκευάς και όλοι οι άλλοι απέναντι. Μόνο όταν επρόκειτο να τον εξοντώσουν, μόνο τότε όλοι οι υπόλοιποι προχωρούσαν στη σύναψη ανίερης συμμαχίας, όσες διαφορές κι αν τους χώριζαν).



Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010

The 100 great jazz songs of all time

 

1-20

1. “So What” – Miles Davis
Miles. Trane. Cannonball. Evans. Chambers. Cobb. The greatest lineup in jazz history. ‘Nuff said.

2. “My Favorite Things” – John Coltrane
This interpretation of the Rodgers/Hammerstein classic tune turned on a whole new audience to the brilliance of John Coltrane. It also offered a glimpse of the path that Trane was about to embark upon.

3. “Take Five” – Dave Brubeck
The first jazz instrumental to sell a million copies. A song everyone, jazz fans or not, have heard. Timeless.

4. “Acknowledgement” – John Coltrane
Trane’s spiritual awakening and the start of his ultimate quest. One of the most powerful, transcendent songs ever. This is true gospel.

5. “Birdland” – Weather Report
An excellent introduction to the late Jaco Pastorious. This tune pushed Weather Report to the forefront of the fusion movement and into the mainstream.

6. “Freddie Freeloader” – Miles Davis
Another stone-cold classic from the best jazz album (Kind of Blue) of all time. Never to be duplicated, this is jazz at its highest form.

7. “Psalm” – John Coltrane
Closes out one of the most important albums ever, regardless of genre, on a plateau others could never hope to scale. Monumental.

8. “Strange Fruit” – Billie Holiday
One of the most chilling and haunting, yet utterly compelling, songs of all time. Lady Day poured her heart, soul and every fabric of her being into this cut.

9. “Salt Peanuts” – Dizzy Gillespie
If there were a Mount Rushmore of jazz, Dizz would be carved in stone. And this tune would be playing in the background. Go cat, go!

10. “Mercy, Mercy, Mercy” – Cannonball Adderley
Proving their was life after Miles Davis, Cannonball hooked up with then little-known composer/keyboardist Joe Zainwaul and churned out this soulful masterpiece. Who says jazz ain’t got no soul?


Complete list of "Billboard 50th Anniversary" charts

All-Time Hot 100 top songs

  1. "The Twist" – Chubby Checker
  2. "Smooth" – Santana featuring Rob Thomas
  3. "Mack the Knife" – Bobby Darin
  4. "How Do I Live" – LeAnn Rimes
  5. "Macarena (Bayside Boys Mix)" – Los del Río
  6. "Physical" – Olivia Newton-John
  7. "You Light Up My Life" – Debby Boone
  8. "Hey Jude" – The Beatles
  9. "We Belong Together" – Mariah Carey
  10. "Un-Break My Heart" – Toni Braxton
  11. "Yeah!" – Usher featuring Lil Jon & Ludacris
  12. "Bette Davis Eyes" – Kim Carnes
  13. "Endless Love" – Diana Ross & Lionel Richie
  14. "Tonight's the Night (Gonna Be Alright)" – Rod Stewart
  15. "Foolish Games" / "You Were Meant for Me" – Jewel
  16. "(Everything I Do) I Do It for You" – Bryan Adams
  17. "I'll Make Love to You" – Boyz II Men
  18. "Theme from A Summer Place" – Percy Faith & His Orchestra
  19. "Le Freak" – Chic
  20. "How Deep Is Your Love" – Bee Gees
  21. "Eye of the Tiger" – Survivor
  22. "I Just Want to Be Your Everything" – Andy Gibb
  23. "Low" – Flo Rida featuring T-Pain
  24. "Too Close" – Next
  25. "Every Breath You Take" – The Police
  26. "Flashdance... What a Feeling" – Irene Cara
  27. "Tossin' and Turnin'" – Bobby Lewis
  28. "The Battle of New Orleans" – Johnny Horton
  29. "One Sweet Day" – Mariah Carey & Boyz II Men
  30. "Truly Madly Deeply" – Savage Garden
  31. "Silly Love Songs" – Paul McCartney & Wings
  32. "Let's Get It On" – Marvin Gaye
  33. "Night Fever" – Bee Gees
  34. "Another One Bites the Dust" – Queen
  35. "Say Say Say" – Paul McCartney & Michael Jackson
  36. "How You Remind Me" – Nickelback
  37. "Tie a Yellow Ribbon Round the Ole Oak Tree" – Dawn Featuring Tony Orlando
  38. "It's All in the Game" – Tommy Edwards
  39. "I Want to Hold Your Hand" – The Beatles
  40. "Shadow Dancing" – Andy Gibb
  41. "Candle in the Wind 1997" / "Something About the Way You Look Tonight" – Elton John
  42. "No One" – Alicia Keys
  43. "End of the Road" – Boyz II Men
  44. "Call Me" – Blondie
  45. "Let Me Love You" – Mario
  46. "Stayin' Alive" – The Bee Gees
  47. "Lady" – Kenny Rogers
  48. "I'm a Believer" – The Monkees
  49. "Gold Digger" – Kanye West featuring Jamie Foxx
  50. "Apologize" – Timbaland featuring OneRepublic

Εὐάγγελος Λεμπέσης - Ἡ Τεραστία Κοινωνικὴ Σημασία τῶν Βλακῶν ἐν τῷ Συγχρόνῳ Βίῳ



Τὸ πλέον γνωστὸ αὐτὸ ἔργο τοῦ Εὐάγγελου Λεμπέση, δημοσιεύτηκε ἀρχικὰ στὴν «Ἐφημερίδα τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν» τὸ ἔτος 1941 μὲ ἀποτέλεσμα τὴν πολεμικὴ συζητήσεων κριτικῶν καὶ ἀντιπαραθέσεων στὶς ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς. Εἶναι γεμάτο ἀπὸ ὀξυδερκεῖς παρατηρήσεις πάνω στὸ τεράστιο θέμα τῆς βλακείας στὶς σύγχρονες κοινωνίες. Εἶναι μακροσκελές, στὴν καθαρεύουσα, ἀλλά, κατὰ κρίση ἀγαθοῦ, ἀνδρὸς ἀξίζει τὸν κόπο νὰ διαβαστεῖ καὶ νὰ γίνει κτῆμα ὅλων.
Πρόλογος
Ἁπλὴ ὑποσημείωσις ἐξ ὀλίγων γραμμῶν εἰς ἄλλην μελέτην μου ἡ παροῦσα μικρὰ ἐργασία ἐξελιχθῆ εἰς τὸ ἀνὰ χείρας δοκίμιον χάρις εἰς τὴν παρώθησιν τοῦ διαπρεπεστάτου νομικοῦ καὶ ἀγαπητοῦ φίλου Διευθυντοῦ τῆς «Ἐφημερίδος τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν», κ. Ν. Π. Θηβαίου. Εἰς αὐτὸν ἑπομένως τὸν ἀνεξάντλητον εἰς ἐμπνεύσεις καὶ εἰς παντοειδῆ πρωτοτυπίαν ἐπιστήμονα καὶ συγγραφέα ὀφείλεται τόσον ἡ συγγραφή, καθὼς καὶ ἡ δημοσίευσις εἰς τὴν «Ἐφημερίδα τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν», ὡς καὶ ἡ ἐνταῦθα ἀναδημοσίευσις τῆς παρούσης μικρᾶς πραγματείας. Ὀφείλομεν χάριτας εἰς αὐτόν, ἀπὸ κοινοῦ συγγραφεὺς καὶ ἀνανῶσται, διὰ τὴν σύντομον αὐτὴν ἐντρύφησιν εἰς τὸν χλοερὸν τοῦτον κόσμον μιᾶς κατηγορίας συνανθρώπων, τῶν ὁποίων ἡ κοινωνικὴ σημασία ἔχει δεινῶς ὑποτιμηθῆ καὶ τῶν ὁποίων τὰ δικαιώματα εἶναι ἐξησφαλισμένα οὐ μόνον -φεῦ!- ἐν τῷ βασιλείῳ τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ἔτι πλέον ἐπὶ τοῦ χλοεροῦ τούτου πλανήτου!

Η εγκατάλειψη της μητρικής γλώσσας δεν είναι πρόοδος· είναι υποταγή

Tου Nικου Γ. Ξυδακη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ


Θενξ μαν... Οταν τ’ ακούω, μεταφράζω σιωπηρά: Ευχαριστώ, μάγκα μου. Ή: Ευχαριστώ, φιλάρα... Τα μεταφράσματα μου φαίνονται πιο αρρενωπά και χυμώδη, πιο άμεσα, πιο μοναδικά. Γιατί λοιπόν οι μάγκες έφηβοι και οι μετέφηβοι τιτιβίζουν τα δικά τους κρεολικά greeklish; Ισως γιατί κάθε γενιά χρειάζεται τη δική της ιδιόλεκτο, μια μυητική αργκό, προσωρινή, αναλώσιμη, φθαρτή, με ημερομηνία λήξεως. Η ιδιόλεκτος του «μαν» θα ξεθωριάσει με την είσοδό του σε ανώτερο σχολείο, με τη συμμόρφωσή του σε άλλες αργκό, ακαδημαϊκές ή επαγγελματικές, με την ένταξή του στα μαζικά υπερσύνολα της ενήλικης ζωής, της εργασίας.
Το ερώτημα παραμένει πάντως: Γιατί τα αγγλικά κατακλύζουν τον καθημερινό λόγο; Τα κρεολικά των εφήβων είναι η πιο αθώα περίπτωση, η πιο χαριτωμένη. Οταν όμως ακούς ενήλικους, επαγγελματίες, επιστήμονες, σπουδαγμένους, να παπαγαλίζουν αγγλικά, να περιγράφουν τη δουλειά τους, τη σκέψη τους, ακόμη και τη διάθεσή τους, με αγγλικά μονοσύλλαβα ή ολιγοσύλλαβα, δεμένα με λίγα ελληνικά ρήματα και άφθονα λεκτικά τικ, όπως «καταλαβαίνεις...», ε, τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι για τα βαθύτερα αίτια.