"Δεν υπάρχει τίποτε εγκληματικότερο από το να δολοφονήσεις τον μύθο!"

ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙ ΠΟΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ κ. ΜΑΝΟΛΗ ΜΑΚΡΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ

Το να θυμάσαι σήμερα την 3η του Σεπτέμβρη 1974 καταντά ρομαντισμός, ένας ρομαντισμός οδυνηρός, αδικαίωτος. Δεν παραβλέπω ούτε τον καταλυτικό ιστορικό ρόλο που διαδραμάτισε το ΠΑΣΟΚ ριζοσπαστικοποιώντας τις μάζες, ούτε τα επιμέρους (εξαιρετικά όντως) επιτεύγματα των Κυβερνήσεών του. Όμως, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο εκείνης της Ιδρυτικής Διακήρυξης, που ξεχειλίζει από λαμπερά οράματα, δεν μπορώ ν’ αποφύγω την πικρή διαπίστωση ότι η «Εθνική Ανεξαρτησία», η «Λαϊκή Κυριαρχία», η «Κοινωνική Απελευθέρωση» «με τελικό στόχο το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας» ηχούν σήμερα παράξενα, εξωτικά, σαν μηνύματα σ’ άγνωστη γλώσσα. Γιατί, αν οι Κυβερνήσεις κινούνται κατ’ ανάγκην στη σφαίρα του εφικτού κι αν χρειαστεί χαμηλώνουν και τις σημαίες τους, το «ΠΑΣΟΚ», αντίθετα, είναι όνομα όχι Κυβέρνησης αλλά πολιτικού σχηματισμού, που ήδη έχει ιστορία 36 ετών και –μεταξύ άλλων- έχει αναδείξει σειρά Κυβερνήσεων.

ΤΟΤΕ, λοιπόν, κι αν δεν ήσαν όλα ξεκάθαρα, πάντως αναζητούσαμε μια ιδεολογία. Λέγαμε: Ούτε ο καπιταλισμός, ούτε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» με τα αδιέξοδά τους, θέλουμε το δικό μας δρόμο. (Κι η ιστορία ήρθε και δικαίωσε εκείνες τις αγωνίες μας). Προσπαθούσαμε, παράλληλα, να δομήσουμε αξίες. Θέλαμε όχι ένα «δόγμα» (όπως άλλοι), αλλά ένα «όραμα» που να μας δίνει ελπίδες και να μας εμπνέει, θέλαμε ένα υπερ-χρονικό μέτρο της όποιας προοδευτικότητάς μας. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε γράψει τότε αξιόλογα κείμενα για τη σοσιαλιστική μας ταυτότητα. Μα όλ’ αυτά κράτησαν πολύ λίγο, μέχρι που η εξουσία έγινε ορατή. Ακόμα κι Εκείνος πολύ εύκολα φαίνεται να τα ξέχασε. Όραμα (και τέρμα του αγώνα) ήταν πια η «εξουσία» κι ένα θολό γενικό αίτημα περί «αλλαγής».

«Το να θυμάσαι καταντά ρομαντισμός οδυνηρός και αδικαίωτος»

36 χρόνια από την ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ την 3η Σεπτεμβρίου 1974

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ - ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

«Τα όνειρα των εραστών δε σβήνουν» λένε οι στίχοι ενός γνωστού τραγουδιού που αναφέρεται στα όσα ακολούθησαν μετά τη μεταπολίτευση. Σήμερα όμως, 36 χρόνια από την ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, τα όνειρα ων εραστών της έσβησαν υπό το βάρος του μνημονίου και της νέας πραγματικότητας που διαμορφώθηκε.

Ιστορικά, ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με ενεργό ρόλο στις μέρες του 1974, αυτοπεριθωριοποιημένα σήμερα, αλλά και νεώτερα που πίστεψαν στις βασικές αρχές της Διακήρυξης, μιλούν στη «δ»,  εξομολογούνται και συγκρίνουν το τότε και το τώρα. Οι περισσότεροι δηλώνουν αθεράπευτα ρομαντικοί  και παραδέχονται ότι το να θυμάσαι καταντά ρομαντισμός  οδυνηρός και αδικαίωτος. Άλλοι, βλέπουν το Κίνημα να αυτοκαταστρέφεται, να μαστιγώνει το λαό του, να αποκόπτεται από τους παραδοσιακούς του συμμάχους, τον ίδιο το λαό. Κι άλλοι ότι πήγαν στράφι οι αγώνες μιας ολόκληρης ζωής.

Μιλούν στη «δ» οι κκ Γιάννης Γιαννούλης, Θανάσης Καραναστάσης , Μανόλης Μακρής Βασίλης Παπανικόλας, Δημήτρης Μοσχογιάννης και Βασίλης Καϋμενάκης.

Για τους μετά Χριστόν προφήτες.

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ - ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Επειδή εκ των υστέρων πολλοί θα σπεύσουν να εμφανιστούν ως μετά Χριστόν προφήτες για όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ με τις διαδικασίες επιλογής υποψηφίου , η στήλη ανατρέχει σε προηγούμενα άρθρα, όπου είχε προβλέψει με μαθηματική ακρίβεια το τι  επρόκειτο να συμβεί.  Όχι βέβαια  ότι διαθέτει μαντικές ικανότητες, αλλά γιατί όλα ήταν φαεινότερα του ηλίου. Από την αρχή…

Οι άξιοι και όχι οι αρεστοί – Παρασκευή 11 Ιουνίου

Η πρώτη ένσταση που θα μπορούσε να έχει κανείς επί της διαδικασίας, εν προκειμένω του ΠΑΣΟΚ, είναι η αυστηρά συγκεντρωτική πρακτική που ακολουθείται. Η πολυδιαφημισμένη από τον Γιώργο Παπανδρέου «συμμετοχική δημοκρατία» εφαρμόστηκε μόνο δύο φορές στην πράξη για την εκλογή του ιδίου στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Έκτοτε, όλες οι άλλες επιλογές προσώπων έγιναν από μια ολιγομελή επιτροπή οι αποφάσεις της οποίας ουδόλως δεσμεύονται από τις αποφάσεις και τις προτάσεις των τοπικών κομματικών οργάνων, που υποτίθεται ότι εκφράζουν τις τοπικές κοινωνίες και την κομματική βάση. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που άλλα αποφάσιζαν οι τοπικές οργανώσεις και άλλα προέκυπταν στη συνέχεια, αφού τα μέλη της επιτροπής αξιολόγησης  αποδείχθηκαν επιρρεπή σε παρασκηνιακές πιέσεις, μεθοδεύσεις, υποδείξεις, ακόμη και απειλές αν δεν περνούσαν τα ονόματα της αρεσκείας ορισμένων. Πολλές φορές οι επιλογές έγιναν με κριτήριο τις ισορροπίες, τις προσωπικές σχέσεις, τις γνωριμίες, κριτήρια κάθε άλλο παρά πολιτικά.

Ζοζέ Σαραμάγκου, Περί φωτίσεως

"Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, "φωτίζεται", και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας. Το κράτος όμως δεν έχει πει ακόμη την τελευταία λέξη."

 Το "Περί Φωτίσεως" ίσως να μην είναι το πιο ξεχωριστό βιβλίο του Ζοζέ Σαραμάγκου, είναι όμως ένα από τα πιο δυνατά του και σίγουρα το πιο ώριμο σε ιδέες με τις πιο ξεκάθαρες απόψεις-δηλώσεις. Όπως στα περισσότερα έργα του Σαραμάγκου και σε αυτό το μυθιστόρημα του, οι συμβολισμοί και τα υπερβατικά φαινόμενα είναι και εδώ παρόντα (το να ψηφίζει το 70% ενός λαού είναι ασφαλώς ένα τέτοιο φαινόμενο). Η χρήση της υπέρβασης όμως βρίσκεται πάντα σε άμεση επαφή με τον ρεαλισμό αποφεύγοντας ξεκάθαρα κάθε λογής μεταφυσικές αντίληψεις. Σε αυτό το βιβλίο μάλιστα τα πράγματα φαίνεται να λέγονται τόσο ξεκάθαρα με το όνομά τους όσο σε κανένα άλλο του μυθιστόρημα. Το "Περί Φωτίσεως" αποτελεί ένα σαφές ευθύβολο και καυτό σχόλιο για το σήμερα και κυρίως για την σύγχρονη δημοκρατία. Το καθεστώς άλλωστε στο οποίο λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα του βιβλίου (το οποίο χρησιμοποιεί ουσιαστικά ολοκληρωτικές μεθόδους) δεν είναι μια δικτατορία, μια στρατιωτικά επιβεβλημένης ολιγαρχία, ή ένα υποθετικό μελλοντικό καθεστώς. Ο χρόνος είναι το Τώρα και ο τόπος είναι το Εδώ. Το μυθιστόρημα πραγματεύεται τα όρια της δημοκρατίας και διερευνάμέχρι σε πιο σημείο φτάνουν στην πράξη οι ελευθερίες των πολιτών της.

Τι θα γινόταν αν οι πολίτες σε μια ορισμένη στιγμή έκαναν μαζική χρήση των ελευθερίων και των δικαιώματων που τους παρέχει η δημοκρατία; Θα γίνονταν αυτό το γεγονός αποδεκτό; Θα κλονιζόταν η εξουσία; Πώς θα αντιδρούσε η δημοκρατία; Ποιο είναι το αποτέλεσμα όταν ένας λαός για παράδειγμα κάνει ‘κατάχρηση’ του δικαίωματος να ψηφίσει λευκό στις εκλογές; Η εξουσία θα έφτανε στο σημείο να ‘επιστρατεύσει’ μέχρι και την τρομοκρατία για να πετύχει τους σκοπούς της; Ως προς το τελευταίο η υπόθεση του "Περί Φωτίσεως" κρίνεται άκρως επίκαιρη αφήνοντας ξεκάθαρες αιχμές για την πραγματική πηγή της παγκόσμιας τρομοκρατίας και κυρίως το ρόλο που αυτή εξυπηρετεί.

Οφείλουν να παραιτηθούν

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ - ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Στις  προχθεσινές εξελίξεις, πέρα και περισσότερο από τους συμμετέχοντες στη φάρσα της διαδικασίας επιλογής υποψηφίου δημάρχου, αυτοί που απαξιώθηκαν και εξευτελίστηκαν περισσότερο είναι τα τοπικά κομματικά όργανα του ΠΑΣΟΚ.  Τους κάλεσαν στην Αθήνα (σιγά να μην τους έκανε την τιμή το Πολιτικό Συμβούλιο, μια απλή σύσκεψη ήταν)  για να τους ανακοινώσουν τετελεσμένα. Στους 4 εκ των 6 υποψηφίων δημάρχων, στους δυο γραμματείς κκ Πόκκια και Ηρακλείδη.  Τι τους είπαν δηλαδή; Κύριοι σας αγνοούμε. Τρεις μήνες βολοδέρνατε αλλά δυστυχώς δεν μας κάνετε.  Αυτό τους είπαν επί τοις ουσίας ! Ότι ο πρόεδρος, άρα το ΠΑΣΟΚ, τους αγνοεί πλήρως.  Ότι τους έχει αφαιρεθεί και η τελευταία δυνατότητα πολικής παρέμβασης. Ότι  ο ρόλος τους περιορίζεται σε αυτόν του χειροκροτητή του εκάστοτε μεγαλόσχημου κομματικού παράγοντα που επισκέπτεται την περιοχή. Αεροδρόμια, ξενοδοχεία, δείπνα και γεύματα, άντε και στην καλύτερη περίπτωση καμιά συνάντηση στα γραφεία της Νομαρχιακής και μια συνέντευξη Τύπου. Δεν χρειάζονται κομματικά όργανα γι αυτά. Και οι γραμματείς τους μπορούν να τα κανονίσουν. Μέχρι και η τελευταία επιστολή που έστειλε την Τετάρτη στους Ξυνίδη και Τσούρα η Νομαρχιακή Επιτροπή, κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων. Για τέτοιο σεβασμό στα όργανα μιλάμε. Ευθύνη βεβαίως έχουν και τα όργανα, που από φορείς άσκησης πολιτικής, μετατράπηκαν σε εκλογικίστικους μηχανισμούς.

Αν έχουν συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβη προχθές το βράδυ, θα έπρεπε, τόσο η Νομαρχιακή Επιτροπή όσο και η Περιφερειακή Επιτροπή Νοτίου Αιγαίου του ΠΑΣΟΚ, όχι απλά να διαμαρτυρηθούν, αλλά  να παραιτηθούν πάραυτα. Είναι θέμα στοιχειώδους πολιτικής και ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ζήτω η συμμετοχική δημοκρατία!

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ - ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Ποτέ πριν στη διαδρομή του το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν περισσότερο συγκεντρωτικό από όσο είναι σήμερα. Αγνοούνται και καταλύονται όργανα και διαδικασίες, που υπάρχουν, όπως αποδείχθηκε, μόνο για το «θεαθήναι».  Και αποδείχθηκε περίτρανα με την επιβολή άνωθεν και εξωδιαδικαστικά της υποψηφιότητας του Στάθη Κουσουρνά.

Το ζήτημα είναι μείζον πολιτικό και δεν έχει σχέση με τα πρόσωπα. Στη θέση του βουλευτή Δωδεκανήσου θα μπορούσε να ήταν ο οποιοσδήποτε. Σημασία έχει ότι είναι μια εξωδιαδιαστική επιλογή.

Ευλόγως διερωτώνται λοιπόν οι έχοντες στοιχειώδη λογική: Αφού ο Γιώργος Παπανδρέου επέβαλε στο παρά πέντε τις δικές του επιλογές εξωδιαδικαστικά,  γιατί τους ταλαιπωρούσαν επί τρεις μήνες τους εν δυνάμει υποψηφίους στη δήθεν Επιτροπή Ανάδειξης Υποψηφίων; Γιατί δεν υπεδείκνυε από την αρχή τους εκλεκτούς του, να τελειώνουμε, να γλυτώσουν στελέχη και κόμμα την ταλαιπωρία και τα ρεζιλίκι;

Σήμερα, όλοι μπορούμε πια να διαπιστώσουμε ότι οι δημοκρατικές διαδικασίες για το ΠΑΣΟΚ είναι Terra Incognita! Ο Γιώργος Παπανδρεου μόνο για τη δική του προσωπική εκλογή άνοιξε τις  διαδικασίες στη βάση του κόμματος, δύο φορές. Στις 8 Φεβρουαρίου του 2004 και στις 11 Νοεμβρίου του 2007. Εκεί τελείωσε η «συμμετοχική δημοκρατία» φράση την οποία  δεν ξαναέβαλε στο στόμα του. Ξεχάστηκε και σαν έννοια και σαν διαδικασία. Τελείωσε η δημοκρατία και ξεκίνησε η – όπως αποδείχτηκε -  η παρωδία. Το  opengov και η υποβολή προτάσεων μέσω  internet, δεν είναι παρά η δημοκρατική επίφαση του πλήρους και απόλυτου συγκεντρωτισμού και απαξίωσης κόμματος, οργάνων, στελεχών. Αποφασίζομεν και διατάσσομεν! Ζητω η «συμμετοχική δημοκρατία»!

Η 3η του Σεπτέμβρη στου Μνημονίου τον καιρό

Ρένα Διακίδη - Δημοκρατική της Ρόδου - 3 Σεπτεμβρίου 2010

Δύο φωτογραφίες ορόσημο στην πορεία του ΠΑΣΟΚ. Τις χωρίζουν 36 ολόκληρα χρόνια. Στην πρώτη, 3 Σεπτεμβρίου 1974, ο Ανδρέας Παπανδρέου κρατά στα χέρια του την Ιδρυτική Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ. Στη δεύτερη, ο Γιώργος Παπανδρέου, από το Καστελόριζο, στις 23 Απριλίου 2010, με το δραματικό διάγγελμα ανά χείρας, ανακοινώνει την απόφαση για την προσφυγή στο ΔΝΤ. Η απόλυτη μετάλλαξη του πάλαι ποτέ σοσιαλιστικού κινήματος ή απλά μια αναπόφευκτη παρένθεση στην πολυκύμαντη πορεία του;  

Συμπληρώνονται σήμερα 36 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. 36 χρόνια από την ημέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσίασε την ιδρυτική του  διακήρυξη. Και θα είναι η  πρώτη φορά στη διάρκεια αυτών των χρόνων που οποιαδήποτε πανηγυρική ομιλία  θα έχει φόντο τις πολιτικές του μνημονίου.

Η αμηχανία μεταξύ των στελεχών του Κινήματος, κυρίως των παλαιότερων είναι εμφανής όταν τους ζητάς να μιλήσουν για το ιερό κείμενο του ΠΑΣΟΚ, για τον αξιακό του κώδικα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι «τι σχέση έχει το ΠΑΣΟΚ του σήμερα με το ΠΑΣΟΚ του τότε;».

Και όχι μόνο αυτό.

Μπορεί η ανάγκη αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης να αποτελέσει το άλλοθι για τις σημερινές νεοσυντηρητικές πολιτικές που ασκεί η κυβέρνηση;

Μπορεί να μιλήσει κανείς και πάλι για την Εθνική Ανεξαρτησία, την Κοινωνική Απελευθέρωση, τη Κοινωνική Δικαιοσύνη, χωρίς να βρεθεί μπροστά σε σημαντικά πολιτικά διλλήματα;

Συμβαδίζει ο αγώνας για Εθνική Ανεξαρτησία με την παρουσία της τρόικας στην Ελλάδα;

Οι διακηρύξεις για Κοινωνική Δικαιοσύνη μπορούν να συνυπάρξουν με νεοφιλελεύθερες επιλογές;

Η Λαϊκή Κυριαρχία είναι εφικτή κάτω από συνθήκες αντιπαλότητας με τα συνδικάτα, τις μη προνομιούχες τάξεις, τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους, τους αγρότες;

Η Κοινωνική Απελευθέρωση μπορεί να επιτευχθεί με τους πολίτες σε κατάσταση οικονομικού μαρασμού, με την εκτίναξη της ανεργίας, με την απελευθέρωση των απολύσεων με την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, με την «αποκρατικοποίηση» του κράτους;

Είναι το ΠΑΣΟΚ ένα σοσιαλιστικό κόμμα;

Είναι ένα νεοσυντηρητικό κόμμα;

Όποιες απαντήσεις δοθούν, το βέβαιον είναι ότι θα συγκλίνουν σε ένα σημείο – διαπίστωση. Η κυβέρνηση παίρνει καθημερινά όλο και μεγαλύτερες αποστάσεις από το Κίνημα.

Το αλαλούμ της ύστατης ώρας

Ρένα Διακίδη

Στις 7 σήμερα το απόγευμα  είναι προγραμματισμένη η συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ για τις υποψηφιότητες περιφερειάρχη και δημάρχων στο Νότιο Αιγαίο. Την ώρα που γράφτηκαν αυτές οι γραμμές δεν είχε αρχίσει καν  η συζήτηση για την οποία κάθε άλλο παρά καλοί ήταν οι οιωνοί της έκβασης.  Άλλωστε, το τελευταίο 24ωρο, στην τελική ευθεία για την οριστική απόφαση και με μεγάλο αγκάθι το Δήμο της Ρόδου, άλλα δεδομένα τροποποιήθηκαν και άλλα παρέμειναν αμετάβλητα επιτείνοντας την αβεβαιότητα ως προς το αποτέλεσμα  της διαδικασίας, στόχος της οποίας ήταν υπάρξει ένας και μόνο υποψήφιος δήμαρχος για τον 9^ο μεγαλύτερο δήμο της χώρας.

Τα τελευταία 24ωρα επανήλθε δριμύτερη η πιθανότητα υποψηφιότητας του βουλευτή Στάθη Κουσουρνά. Όπως έγινε γνωστό, η Ιπποκράτους τον είχε συμπεριλάβει σε μυστική δημοσκόπηση, παρά τις συνεχείς αρνήσεις του, ενώ την ύστατη ώρα άλλαξε γραμμή πλεύσης και δήλωσε ότι «αν το ζητήσει ο πρωθυπουργός, δεν είναι εύκολο να αρνηθείς».

Η συζήτηση για την τελική επιλογή του κόμματος περιορίστηκε πλέον μεταξύ Στάθη Κουσουρνά και Γιάννη Παρασκευά, ενώ έπαψε αιφνιδίως να συζητείται η μέχρι προ ολίγων ημερών σίγουρη υποψηφιότητα του Φώτη Χατζηδιάκου.

Ο Γιάννης Παρασκευάς μέχρι και λίγη ώρα πριν την έναρξη της σύσκεψης επαναλάμβανε σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει, ακόμη κι αν ο ίδιος ο πρωθυπουργός υποδείξει τον Στάθη Κουσουρνά.  Μάλιστα απέρριψε μετά βδελυγμίας το υποτιθέμενο «δέλεαρ» της βουλευτικής έδρας, ως δεύτερος επιλαχών (ο Κουσουρνάς στο Δήμο και ο Κασσάρας στην ΥΠΕ) που κάποιοι σκαρφίστηκαν για να του αλλάξουν γνώμη, λέγοντας ότι δεν μπαίνει στην λογική της συναλλαγής. Στο κενό έπεσαν και οι προσπάθειες ορισμένων εκ των βουλευτών του νομού να τον μεταπείσουν.

Κερασάκι σ’ αυτήν την απίθανη «τούρτα», δύο ταυτόχρονα δημοσιεύματα, σε Βήμα και Έθνος, που ήθελαν τον Παναγιώτη Ρήγα υποψήφιο περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου και τον Γιάννη Μαχαιρίδη υποψήφιο δήμαρχο Ρόδου. Τα δημοσιεύματα έκαναν έξαλλο τον Γιάννη Μαχαιρίδη, ο οποίος στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις με τους συντρόφους του έλεγε ότι αν συμβεί αυτό , θα τα βροντήσει κάτω και θα πάει σπίτι του.

Ένα απίστευτο αλαλούμ, όπου έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Το ερώτημα που πρέπει απαντηθεί , με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι πώς το Πολιτικό Συμβούλιο θα καταφέρει να λύσει αναίμακτα το γόρδιο δεσμό και να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές ενωμένο και συντεταγμένο  πίσω από ένα και μόνο υποψήφιο.

Η μεσαία τάξη δεν πάει στον … παράδεισο

«Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο», ήταν η ταινία (1971) του Έλιο Πέτρι με τον Τζιαν Μαρία Βολοντέ, η οποία γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Στις μέρες μας θα μπορούσαμε, παραφράζοντας τον τίτλο του ιταλικού αριστουργήματος, να πούμε ότι «οι δρόμοι των "μεσαίων" στη χώρα μας οδηγούν στην Κόλαση». Είναι η κατηγορία των Ελλήνων που έχει επωμιστεί όλα τα βάρη των προηγούμενων και επόμενων γενεών και κοινωνικών τάξεων και η οποία δείχνει να λυγίζει. Στην εποχή μας έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για εργατική τάξη, φτωχούς, συνταξιούχους, άνεργους νέους, κανείς όμως δεν λαμβάνει υπόψη του τη νέα πραγματικότητα και το γεγονός ότι αυτοί που πλήττονται πραγματικά από τη νέα τάξη πραγμάτων είναι οι μεσαίοι, ηλικιακά και εισοδηματικά. Κατά συνέπεια και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Στην Ελλάδα, μία στις πέντε μικρές επιχειρήσεις (μιλάμε για 175.000 επιχειρήσεις και ποσοστό διπλάσιο σε σχέση με πέρυσι) είναι πολύ πιθανό να προχωρήσει σε κλείσιμο το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Μικρών Επιχειρήσεων της ΓΣΕΒΕΕ.  

Οι νεοφιλελεύθερες συνταγές που επιβάλλονται από το μνημόνιο της τρόικας δεν σαρώνουν μόνο τα φτωχότερα στρώματα, αλλά συμπιέζουν πλέον δραματικά και τη λεγόμενη μεσαία τάξη, που γίνεται πλέον έρμαιο της μεγαλύτερης ανακατανομής εισοδήματος εις βάρος της.

Και όπως λένε οι κοινωνιολόγοι βρισκόμαστε μόνο στην αρχή.

Επιστολή Φ. Κωστόπουλου

Από τον κ. Φώτη Κωστόπουλο, η στήλη έλαβε την επιστολή που ακολουθεί:

 «  Ρένα, σχετικά με το σημερινό σου σχόλιο ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, να σου θυμίσω  ότι το 1998 διαφώνησα με τις διαδικασίες (σήκωμα χεριών) και αποχώρησα, χωρίς να συμμετέχω σ΄  εκείνη την παρωδία διαδικασιών.

   Το 2002 (Νομαρχιακές) που συμμετείχα με τον Μαχαιρίδη, τις σεβάστηκα παρά τις αμφιβολίες μου για τις σκοπιμότητες που εξυπηρετήθηκαν.

   Καλό είναι όταν αναφερόμαστε σε ιστορικά γεγονότα να τα κρίνουμε με τις συνθήκες της εποχής που συμβαίνουν και όχι να  τα ερμηνεύουμε για να δικαιολογήσουμε σημερινές καταστάσεις.

   Είμαι περίεργος για τα ντοκουμέντα που επικαλείσαι. Όπως θα θυμάσαι κι εσύ με προσέγγισε η Ν.Δ αλλά αρνήθηκα  την πιθανή στήριξη για να μην αλλοιωθεί η πολιτική φυσιογνωμία της υποψηφιότητας του 1998 και οι λόγοι που την προκάλεσαν. Υπάρχει σχετική δήλωσή μου τότε, πάντως αν υπάρχει κάτι άλλο «ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ».

   Ξέρεις ότι οι πολιτικές κινήσεις βρίσκουν ανταπόκριση στην κοινωνία όταν υπάρχει πολιτικό κενό το οποίο θέλει να εκφρασθεί και απ’ ότι φάνηκε από το αποτέλεσμα, υπήρχε τέτοιο κενό αλλιώς δεν θα ψηφιζόμασθε από το 25% των πολιτών του Νομού (στην Ρόδο ήταν μεγαλύτερο, ήρθαμε δεύτεροι).

   Άρα το αποτέλεσμα μας δικαίωσε.

   Σ’ όλη μου την διαδρομή δεν έχω να κρύψω τίποτα .

   Δεν φοβάμαι τίποτα  και σε διαβεβαιώνω ότι ούτε Φαρισαίος , ούτε υποκριτής νοιώθω, εκτός αν μπορείς να με διαψεύσεις.