Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

Αντίο εργοστάσιο της ΔΕΗ... Μια καλή είδηση υπό προϋποθέσεις

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ


Δεν υπάρχει πλέον η παραμικρή αμφιβολία ότι το νησί της Ρόδου δεν πρόκειται να αποκτήσει ποτέ νέο συμβατικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αν μεχρι σήμερα μιλούσαμε για μια παρελκυστική τακτική από πλευράς κυβερνήσεων και ΔΕΗ, για πολλούς και διάφορους λόγους που η τοπική κοινωνία γνωρίζει πολύ καλά, σήμερα όλα δείχνουν ότι πρόκειται για συνειδητή επιλογή της σημερινής κυβέρνηση. 
Ο προσανατολισμός της  φάνηκε ξεκάθαρα την Πέμπτη οπότε παρουσιάστηκε η μελέτη για τη διασύνδεση των νησιών στο δίκτυο της ηπειρωτικής Ελλάδας.  «Η ηλεκτρική διασύνδεση των νησιών με το ηπειρωτικό δίκτυο της χώρας αποτελεί πάγια πολιτική, διότι εμφανίζει σειρά πλεονεκτημάτων, έναντι της ηλεκτροδότησής τους με τοπικούς σταθμούς παραγωγής με καύση πετρελαϊκών προϊόντων». 

Η ανακοίνωση του Υπουργείου Περιβάλλοντος δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας : «Στόχος της μελέτης, είναι η δημιουργία υποδομής που θα επιτρέπει την ελαχιστοποίηση της χρήσης πετρελαίου για την ηλεκτροδότηση των νησιών και τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας των νησιών και κυρίως του πλούσιου αιολικού δυναμικού τους».

Όσο για την επιχειρηματολογία υπέρ της διασύνδεσης, προσομοιάζει απολύτως με την περίπτωση της Ρόδου:
«- Οι τοπικές μονάδες παραγωγής εμφανίζουν υψηλό κόστος που επιβαρύνει την οικονομία και δημιουργούν τοπικά προβλήματα ρύπανσης.
- Τα νησιά εμφανίζουν μεγάλους ρυθμούς αύξησης της ζήτησης, λόγω κυρίως της τουριστικής ανάπτυξης, αλλά και αδυναμία εξεύρεσης νέων θέσεων για τοπικούς σταθμούς και αντιδράσεις του τοπικού πληθυσμού».


Πόσο ρεαλιστική είναι η νέα πρόταση;

«- Οι συνεχείς εξελίξεις στην τεχνολογία των καλωδίων και των υποβρύχιων διασυνδέσεων, κυρίως λόγω της ανάπτυξης των θαλασσίων αιολικών πάρκων στην Βόρεια Ευρώπη, κάνουν περισσότερο τεχνικά υλοποιήσιμο το εγχείρημα της διασύνδεσης όλο και περισσότερων ελληνικών νησιών».

Υπάρχουν όμως και προαπαιτούμενα:

«Για την υλοποίηση αυτών των έργων, αβαφέρεται, τέλος, ότι απαιτείται να λυθούν ζητήματα τεχνικά, χρηματοδοτικά, γραφειοκρατικά, αλλά και ζητήματα κοινωνικής αποδοχής».

Η μελέτη αυτή και κυρίως η προοπτική υλοποίησής της, θα μπορούσε να ήταν μια πραγματικά καλή είδηση αν ζούσαμε σε μια χώρα όπου οι εξαγγελίες περί πράσινης ανάπτυξης θα είχαν περιεχομένο, δεν θα χάνονταν στην ατέρμονη και δαιδαλώδη γραφειοκρατία και το κυριότερο, δεν θα αποκτούσαν μονιμότητα οι πρόσκαιρες και εμβαλωματικές λύσεις τύπου Η/Ζ στον ΑΗΣ Σορωνής.

Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010

Η περί χρισμάτων και στηρίξεων υποκρισία

ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΤΗς ΡΟΔΟΥ

Δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών η δήλωση του πρώην Υπουργού Αιγαίου Πάνου Καμμένου στη «δ». Ο σημερινός δήμαρχος της Ρόδου Χατζής Χατζηευθυμίου θα είναι εκείνος που θα πάρει την επίσημη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας για τις επερχόμενες εκλογές.
"Η Ρόδος έχει δήμαρχο και είναι πολύ πετυχημένος. Είναι ειλημμένη η απόφαση της Νέας Δημοκρατίας να στηρίξει τις υποψηφιότητες δημάρχων που εξασφάλισαν και στο παρελθόν τη λαϊκή αποδοχή με τη βοήθεια του κόμματος. Δεν τίθεται κανένα ζήτημα σχετικά με τις προθέσεις του κόμματος και στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου. Προσωπικά θεωρώ ότι ο Δήμαρχος έχει υπηρετήσει με συνέπεια το θεσμό και το κόμμα και η στήριξη του είναι αδιαμφισβήτητη. Η πορεία του Χατζή Χατζηευθυμίου διασφαλίζει και την επόμενη εκλογή του"  τόνισε με σαφήνεια ο κ Καμμένος.

Η δήλωση αυτή ανέτρεψε τα δεδομένα για την παράταξη του Γιώργου Χατζημάρκου, όπου τις τελευταίες ημέρες παίζεται ένα παιχνίδι του παραλόγου. Ενώ στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους τα στελέχη της νεοσυσταθείσας παράταξης παραδέχονται ότι επιθυμούν διακαώς τη στήριξη της Νέας Δημοκρατίας (πολλοί δε εξ αυτών την θεωρούν δεδομένη), στις δημόσιες δηλώσεις  και ανακοινώσεις τους, κάνουν τους … δύσκολους! Τη θέλουν μεν αλλά με τους δικούς τους όρους.

Η αριστερή ταινία που άρεσε στον Μπερλουσκόνι

Η ταινία «Βaaria» (Ιταλία, 2009) του Τζουζέπε Τορνατόρε άνοιξε πέρυσι την 66η Μόστρα της Βενετίας δίνοντας το πολιτικό στίγμα της διοργάνωσης. Την ώρα που η πολιτική κατάσταση στην Ιταλία βρισκόταν στο ναδίρ με τα σκάνδαλα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, ο Τορνατόρε παρουσίαζε ένα πανάκριβο έπος, στην καρδιά του οποίου βρίσκεται η αριστερή ιδεολογία.

Δεν είναι μια ταινία δημαγωγική, προβοκατόρικη και με κόκκινη παντιέρα, αλλά ένα απλό στη σύλληψή του, αλληγορικό και αρκετά χιουμοριστικό φιλμ που παρακολουθεί την πορεία ενός σισιλιάνου κομμουνιστή ( Φραντσέσκο Σάνα ) από τα παιδικά του χρόνια, στη δεκαετία του 1940, ως τις ημέρες μας. Ο ήρωας αυτός, αμυδρά στηριγμένος στον πατέρα του σκηνοθέτη, προσπαθεί, όχι πάντα με επιτυχία, να προσφέρει το αναμορφωτικό καλό στον τόπο του βαλλόμενος από τους πάντες και τα πάντα μέσα σε ένα θορυβώδες σύμπαν που ενίοτε θυμίζει ταινία του Φεντερίκο Φελίνι , και δη το «Αμαρκορντ». Και το πνεύμα του είναι το συγκινητικό στοιχείο μιας ταινίας που περιγράφει με ζωηρά χρώματα τη ζωή και τα ήθη στη Σικελία (τόπος καταγωγής του σκηνοθέτη).

Στην καρδιά του φιλμ, στο οποίο κάνουν πέρασμα δεκάδες γνωστοί ηθοποιοί της Ιταλίας (ανάμεσά τους και η Μόνικα Μπελούτσι ) βρίσκονται η αυτοκριτική της Αριστεράς, ο θρήνος για τις χαμένες αξίες αλλά και η ανάγκη για συμφιλίωση.

Αγαπημένα φιλμ κάτω από τα άστρα


Μπαράζ επανεκδόσεων στα θερινά σινεμά
Μήνας επανεκδόσεων είναι ο Αύγουστος για τις κινηματογραφικές αίθουσες, αφού ελάχιστες είναι οι νέες ταινίες που πρόκειται να προβληθούν. Η νέα σεζόν, που τα τελευταία χρόνια αρχίζει την τελευταία εβδομάδα του Αυγούστου, θα κάνει έναρξη με το «Inception» του Κρίστοφερ Νόλαν, μια ταινία που έχει εντυπωσιάσει τόσο το κοινό όσο και την κριτική. Μέχρι τότε όμως, το πρόγραμμα των αιθουσών θα εξακολουθεί να θυμίζει Ταινιοθήκη.
 Ταινίες όπως το «Τηλεφωνήσατε, ασφάλεια αμέσου δράσεως», η «Σαμπρίνα», το «Ενας προφήτης μα τι προφήτης», η «Πρώτη σελίδα», το «Ραντεβού στο Παρίσι», στάθηκαν δίπλα στις νέες κυκλοφορίες και σε πολλές περιπτώσεις κέρδισαν τις εντυπώσεις και τα εισιτήρια από νέες αδιάφορες ταινίες που προβλήθηκαν σε πρώτη προβολή.
Η αλήθεια είναι ότι το καλοκαίρι και τα θερινά σινεμά έχουν συνδεθεί με τις επανεκδόσεις αγαπημένων ταινιών. Και αφού το κύκλωμα της κινηματογραφικής διανομής έχει διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επαναλαμβάνονται πια ταινίες του περασμένου χειμώνα (και πώς να γίνει αυτό, με την εξάπλωση του home cinema και της πειρατείας;) η νέα προβολή παλιών ταινιών, που κάνουν νέα καριέρα στις αίθουσες, είναι η πιο κοντινή πρόταση. Που επιπλέον, δείχνει να ικανοποιεί και το κοινό.

Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής

Tου Nικου Γ. Ξυδακη - 
Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Καθώς ο σκύλος, ο δεμένος με πολύ κοντόν σχοινίον εις την αυλήν του αυθέντου του, δεν ημπορεί να γαυγίζη ούτε να δαγκάση έξω από την ακτίνα και το τόξον τα οποία διαγράφει το κοντόν σχοινίον, παρομοίως κ’ εγώ δεν δύναμαι ούτε να είπω, ούτε να πράξω τίποτε περισσότερον παρ’ όσον μου επιτρέπει η στενή δικαιοδοσία, την οποίαν έχω εις το γραφείον του προϊσταμένου μου».
Περιγράφει τον εαυτό του αυτολοιδορούμενος ο παπαδιαμαντικός αφηγητής, στο «Ονειρο στο κύμα». Και περιγράφει την παρούσα κατάσταση πικράς αθυμίας του Ελληνος, έτσι δεμένου με κοντό σχοινί, ώστε αν τεντωθεί να κινδυνεύει να πνιγεί, να σχοινιασθή.
Οσες φορές διαβάζω το «Ονειρο στο κύμα», διακρίνω κάτι καινούργιο. Τούτη τη φορά, μέσα από την αυτολοιδορία του Παπαδιαμάντη διακρίνω τη σοφή αποδοχή του παρόντος: το παρόν ως ήπια διάψευση προσδοκιών, ως αναπόφευκτη προδοσία του παρελθόντος, το παρόν ως αναπόδραστη πτώση του φυσικού ανθρώπου, του «ωραίου εφήβου, του καστανόμαλλου βοσκού», και ως ανάδυση του μετέωρου μεσήλικου, του «περιωρισμένου και ανεπιτήδειου».
Ετσι ακούει τον σφυγμό της τώρα η γενιά της μεταπολίτευσης: νηματώδη, σιγαλό, σβησμένο· σαν υπόμνηση διαρκούς προδοσίας, σαν αφήγηση μετάλλαξης: «Ημην πτωχόν βοσκόπουλο εις τα όρη. Δεκαοκτώ ετών, και δεν ήξευρα ακόμη άλφα. Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής. [...] Ημην ωραίος έφηβος, κ’ έβλεπα το πρωίμως στρυφνόν, ηλιοκαές πρόσωπόν μου να γυαλίζεται εις τα ρυάκια και τας βρύσεις...»

Τετάρτη 28 Ιουλίου 2010

Κτηνωδία! Welcome to Rhodes


Ακόμα ένα τραγικό περιστατικό άγριας κακοποίησης αδέσποτου σημειώθηκε στη Ρόδο, αυτή τη φορά στο "τουριστικό" Φαληράκι.
Άγνωστοι δράστες δηλητηρίασαν ένα άτυχο σκυλάκι καταδικάζοντάς το σε βασανιστικό θάνατο για να ικανοποιήσουν τα άρρωστα ένστικτά τους.

Και όχι μόνο αυτό. Μια ζωόφιλος της περιοχής, από το εξωτερικό, η οποία το τάιζε και σκόπευε να το πάρει στο σπίτι της αλλά δεν πρόλαβε, έπαθε σοκ όταν το αντίκρισε, αφού οι δράστες, όχι μόνο το δηλητηρίασαν αλλά έδεσαν με μεσίνα, - άγνωστο γιατί -  τα πισινά του πόδια. Προφανώς για να κάνουν το θάνατό του ακόμη πιο βασανιστικό!!! Η γυναίκα αυτή με κλάματα κατήγγειλε το περιστατικό και μη ξέροντας τι άλλο να κάνει για να εκφράσει την οργή της άφησε δίπλα στο νεκρό ζώο ένα χαρτόνι στο οποίο έγραψε: «Welcome to Rhodes – Greece!!!».
Η εικόνα του άτυχου ζώου και τα κλάματα της γυναίκας κάνουν ήδη το γύρο του κόσμου μέσα από ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Και μη τολμήσει κανένας να ισχυριστεί ότι η δημοσιοποίηση του συμβάντος – ένα από τα πολλά τον τελευταίο καιρό  - συνιστά δυσφήμιση της Ρόδου στο εξωτερικό. Ας σταματήσει επιτέλους ο στρουθοκαμηλισμός και η ασυλία αυτών των τεράτων, στο όνομα της Ρόδου.
http://www.newskosmos.com/index.php?option=com_content&view=article&id=16571:2010-07-27-17-27-36&catid=31:2009-11-28-16-14-18&Itemid=55

Τρίτη 27 Ιουλίου 2010

Δυσερμήνευτο και τρομακτικό


Του Νικου Γ. Ξυδακη

H ειδεχθής δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια θέτει καινοφανή ερωτήματα, που απασχόλησαν ήδη την κοινή γνώμη και τα μίντια. Πρώτον, ποιος είχε κίνητρο να δολοφονήσει έναν δημοσιογράφο, και μάλιστα με τόσο άγριο τρόπο. Δεύτερον, ποιοι κρύβονται πίσω από τα όπλα του φόνου, τα ταυτισθέντα με τα όπλα της Σέχτας Επαναστατών. Τρίτον, παρεπόμενο, αλλά αυτό που συζητήθηκε περισσότερο απ' όλα: Τι είδους δημοσιογραφία ασκούσε ο Σ. Γκιόλιας και το μπλογκ του, το troktiko. gr;
Δεν θεωρώ ότι το troktiko. gr προάγει τη δημοσιογραφία ή την αναζήτηση της αλήθειας, αλλά είναι διαπιστωμένο ότι στα press rooms των κατεστημένων μίντια, οι σοβαροφανείς δημοσιογράφοι συχνά-πυκνά διάβαζαν με βουλιμία τα κραξίματα και τις «αποκλειστικές» πληροφορίες του Τρωκτικού. Τούτου δοθέντος, είναι υπερβολικό ασφαλώς να ανακηρύσσεται μάρτυρας της αλήθειας ο αδικοχαμένος, αλλά και υποκριτικό να καταδικάζεται εκ των υστέρων ό, τι καταναλωνόταν σαν απαγορευμένη ουσία, στα κρυφά, από σοβαροφανείς.http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_27/07/2010_1292263
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, το αμείλικτο για την τραυματισμένη δημοκρατία που ζούμε, είναι: Ποιος έχει κίνητρα και ποια, για να δολοφονήσει έναν δημοσιογράφο; Και μάλιστα έναν ασύμμετρα περιθωριακό δημοσιογράφο, που δημοσιεύει με ψευδώνυμο, που δεν πρωταγωνιστεί επωνύμως στην κεντρική σκηνή, που δεν εκπροσωπεί κάποιον διακριτό πολιτικό σχηματισμό ή ρεύμα, ούτε κάποιο μπλοκ εξουσίας.

Δευτέρα 26 Ιουλίου 2010

Εκτός τόπου και χρόνου

Με μεγάλη μου έκπληξη διάβασα  κείμενο με τίτλο ‘Διαφωνώ με την κα Διακίδη» στην ιστοσελίδα της Τηλεόρασης ΚΟΣΜΟΣ,

σαν σχόλιο σε άρθρο μου στην εφημερίδα "Δημοκρατική", όπως άλλωστε και στο προσωπικό μου blog (www.diakidirena.blogspot.com) με τον τίτλο " Διαδίκτυο και blogs – Η δαιμονοποίηση του μη ελεγχόμενου χώρου".

Λυπάμαι πολύ που, όπως διαπιστώνω, ελάχιστοι τελικά κάνουν τον κόπο να διαβάσουν ένα ολόκληρο κείμενο, αρπάζονται από κάποιες λέξεις και σ' αυτές μένουν.

Ο συγκεκριμένος αναγνώστης δεν κατάλαβε ότι το κείμενο υποστήριζε τη λειτουργία των blogs, ακόμη και των ανώνυμων, ακόμη και των αμφιλεγόμενων όπως το troktiko. Αν ήταν λίγο πιο προσεκτικός, θα διαπίστωνε ότι οι χαρακτηρισμοί περί άθλιου και βρωμερού διαδικτυακού μορφώματος δεν απηχούσαν σε καμία περίπτωση τη δική μου άποψη. Τις λέξεις τις έγραψα σε εισαγωγικά, ακριβώς για  να δείξω ότι είναι οι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν από πολλούς στο troktiko, με αφορμή τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια και αυτοί οι χαρακτηρισμοί ήταν που με παρακίνησαν να ασχοληθώ με το θέμα και να διαφωνήσω μαζί τους, υποστηρίζοντας τη λειτουργία των blogs αλλά και γενικά του διαδικτύου, που δίνουν γροθιά στο σύστημα και  αλλάζουν τα δεδομένα στο πολιτικό κατεστημένο και στο κατεστημένο των ΜΜΕ. Το γιατί, το εξηγώ στο κείμενό μου, επιχειρώντας έστω και ακροθιγώς μια κοινωνικοπολιτική προσέγγιση στο θέμα.
Με ξαφνιάζει δυσάρεστα  το σχόλιο του «αναγνώστη», διότι  από πουθενά στο κείμενο δεν προκύπτουν οι ισχυρισμοί και τα συμπεράσματα του, αντιθέτως, διαστρεβλώνουν πλήρως το νόημά του.

Λυπάμαι για την ελαφρότητα και την επιπολαιότητα με την οποία διατυπώνονται σχόλια που στην ουσία είναι εκτός θέματος. Εκτός  κι αν αγνοούν ορισμένοι τη στοιχειώδη χρήση των σημείων στίξεως, ή έχουν αδυναμία κατανόησης αυτών που διαβάζουν.
Θα πρότεινα λοιπόν στον "αναγνώστη" να ξαναδιαβάσει προσεκτικά το κείμενό μου και να επανορθώσει....


Διαφωνώ με την κυρία Διακίδη

Με λύπη μου διάβασα την κα. Διακίδη να χαρακτηρίζει το blog "troktiko" ως άθλιο και βρωμερό διαδικτυακό μόρφωμα. Το μπλόγκ αυτό κοντεύει να αγγίξει τα 1,5 δις "χτυπήματα" σε επισκεψημότητα. Θα συμφωνήσω μαζί της στο σημείο ότι τα μπλόγκ γενικά χρησιμοποιούνται από κάποιους για ύβρεις και κατηγορίες που πολλές φορές είναι ψέματα. Και αυτό όμως αντιμετωπίζεται. Όχι όμως με  φίμωση και  φασιστική συμπεριφορά. Τα μπλόγκ έγιναν ο νέος τρόπος ελεύθερης έκφρασης ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ. Στο κάτω κάτω Δημοκρατία έχουμε. Ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε; Αυτό πολλές φορές γίνεται "όπλο" σε επιτήδιους που το εκμεταλεύονται με τον χειρότερο τρόπο.

Τα ΜΜΕ πολλές φορές, είναι  πιο αναξιόπιστα στην πληροφόρηση των πολιτών και είναι  καθοδηγούμενα ανάλογα με τις σκέψεις αυτών που τα διαχειρίζονται. Ο νέος κόσμος το γνωρίζει αυτό. Γιατί να μην λαμβάνω τις πληροφορίες που θέλω, όποιες και αν είναι αυτές απο τα μπλόγκ, απο τα ΜΜΕ και να κρατήσω εγώ αυτά που θέλω; Η επώνυμη δημοσίευση είναι και η εγκυρότερη ή είναι αυτή που θα μου διαμορφώσει την γνώμη μου γύρω από πράγματα χωρίς να την αμφισβητώ; Πού είναι οι δημοσιογράφοι με τα ονόματα, σε όλα αυτά τα τερατώδες σκάνδαλα να μιλήσουν;
Κρυμμένοι πίσω από το ίδιο τους το δάκτυλο ίσως..Αποσιωπούν όλοι σε αυτό που συμβαίνει γιατί ξέρουν τις συνέπειες...

Νομίζετε ότι αυτοί που γράφουν και δημοσιεύουν απόψεις σε μπλόγκ είναι μόνο άξεστοι, αγράμματοι,ακραίοι, ή νέοι που νομίζετε ότι δεν ξέρουν τί τους
γίνεται; Θα εκπλαγείτε νομίζω. Εκτός και αν θεωρείτε το μπλόγκ troktiko  άθλιο όπου ακόμα και ο Μίκης Θεοδωράκης έχει εκφράσει απόψεις μέσω αυτού. Οι
δημοσιογράφοι θα έπρεπε να αγκαλιάσουν πιο πολύ τα μπλόγκ, ίσως να κάνουν και δικά τους, γιατί εκεί επώνυμα ή ανώνυμα υπάρχει η ελευθερία της έκφρασης χωρίς τον φόβο της απόλυσης και της τριβής με τα θέλω του ανωτέρου. Πολλοί συνάδελφοί σας έχουν αποδεχτεί τα μπλόγκ και καλό θα ήταν, αυτό που φοβόμαστε, καλύτερα να το εξερευνήσουμε και να μάθουμε για αυτό, πρίν το καταδικάσουμε.

Η επαφή με το διαδίκτυο, αφενός θέλει μεγάλη προσοχή και αφετέρου γνώση και συνεχές ψάξιμο για να γίνει καλύτερο. Διαβάστε και ασχοληθείτε λοιπόν λίγο
παραπάνω με τα μπλόγκ κα. Διακίδη και κάθε άλλος δημοσιογράφος. Μιλήστε και ελάτε σε επαφή με τους νέους ακόμα και μέσα από τα μπλόγκ. Δώστε μας βήμα να μιλήσουμε και μέσα από εσάς γιατί όχι;  Προσπαθήστε να μας καταλάβετε....Κάντε μία βόλτα γύρω απο την μπλογκόσφαιρα και αφουγκραστείτε την φωνή όλων αυτών που αναρτούν απόψεις σε μπλόγκ. Αποκλείεται να μην διαβάσετε κάτι που θα λέγατε "Έχει δίκιο.Μακάρι να μπορούσα να τα πω,γράψω και εγώ έτσι.."

Σας ευχαριστώ πολύ
Αναγνώστης

Το internet προάγει τη δημοκρατία και την ισότητα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΩΣΤΑ ΤΣΟΛΑΚΙΔΗ (Επίκουρου καθηγητή Πληροφορικής Παν. Αιγαίου) στη ΡΕΝΑ ΔΙΑΚΙΔΗ - ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ της ΡΟΔΟΥ


H δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια πριν από λίγες ημέρες, σε συνάρτηση με την επιβεβαίωση της μέχρι τότε «υποψίας» του ανθρώπου που εμπνεύστηκε και δημιούργησε το αμφιλεγόμενο blog “troktiko”, άνοιξε για μια ακόμη φορά τη συζήτηση για τη λειτουργία του διαδικτύου, τον παρεμβατικό – ανατρεπτικό ρόλο του σε ένα παγιωμένο σύστημα ΜΜΕ και πολιτικής, τη δεοντολογία, τις δυνατότητες, τους κινδύνους αλλά και την προσπάθεια ελέγχου του. Ορισμένοι δε ισχυρίστηκαν ότι ο πραγματικός στόχος της δολοφονίας Γκιόλια δεν ήταν ο δημοσιογράφος αλλά η ελεύθερη – για πολλούς ασύδοτη – έκφραση μέσω των blogs
Σε όλα αυτά ερωτήματα κλήθηκε να απαντήσει ο κ. Κώστας Τσολακίδης , επίκουρος Καθηγητής Πληροφορικής Πανεπιστημίου Αιγαίου, στη συνέντευξη του τη «δ».
Υποστηρίζει και τεκμηριώνει ότι «το Internet προάγει την δημοκρατία και την ισότητα σε όλα τα επίπεδα, ως εργαλείο με το οποίο οι πολίτες μπορούν να λένε την γνώμη τους και να ψηφίζουν νόμιμα ή να κάνουν “επανάσταση”». Ως μια μορφή επικοινωνίας που δεν υπόκειται σε περιορισμούς, κατά καιρούς πολλοί προσπάθησαν να ελέγξουν.
Για την ραγδαία αύξηση των προσωπικών ιστολογίων (blogs) o κ. Τσολακίδης υποστηρίζει ότι οφείλεται στην κρίση αξιοπιστίας των παραδοσιακών ΜΜΕ. «Πολλοί πολίτες πιστεύουν ότι τα παραδοσιακά ΜΜΕ εξυπηρετούν πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά και τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους» αναφέρει. Για τη πολυσυζητημένη ανωνυμία, πιστεύει ότι δεν είναι τόσο επικίνδυνη όσο πιστεύει κανένας. «Αστοχίες και αδικίες ενδεχομένως θα υπάρχουν αλλά έτσι κι αλλιώς υπάρχουν και σε πολλές άλλες δραστηριότητες κοινωνικής έκφρασης μεταξύ των οποίων και τα ΜΜΕ. Δεοντολογία υπάρχει και εξελίσσεται. Δεν μπορεί όμως να επιβληθεί, όπως δεν μπορεί να επιβληθεί η ευγένεια, η ηθική, ή η καλοσύνη».
Εν κατακλείδι, ο κ. Τσολακίδης υπογραμμίζει ότι « τα θετικά στοιχεία του internet είναι τόσα πολλά και σημαντικά, που τελικά οποιασδήποτε παραβατική δραστηριότητα είναι αμελητέα σε σχέση με το τεράστιο κοινωνικό όφελος».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ