17 Οκτωβρίου 1997. Στις αμερικανικές κινηματογραφικές αίθουσες κάνει πρεμιέρα μια ταινία που ξεκινά ως δικαστικό θρίλερ, εξελίσσεται σε υπερφυσικό δράμα και κορυφώνεται σε μια από τις πιο προκλητικές φιλοσοφικές αντιπαραθέσεις του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου.
Επιμέλεια Αφιερώματος: Ρένα Παυλάκη
Ο «Δικηγόρος του Διαβόλου» (The Devil's Advocate) δεν περιορίζεται στη γνώριμη κινηματογραφική σύγκρουση του Καλού με το Κακό. Θέτει ένα πολύ πιο άβολο ερώτημα: Μήπως ο Διάβολος δεν χρειάζεται να μας εξαναγκάσει σε τίποτα, επειδή γνωρίζει ότι οι φιλοδοξίες, οι επιθυμίες και η ματαιοδοξία μας θα κάνουν όλη τη δουλειά για λογαριασμό του;
Παραμένει μια από τις πιο δημοφιλείς ταινίες της δεκαετίας του '90, επειδή κατάφερε να μεταφέρει τον μύθο του Φάουστ στη σύγχρονη εταιρική Αμερική. Η ταινία δεν αντιμετωπίζει το κακό ως μια εξωτερική τερατώδη δύναμη, αλλά ως το αποτέλεσμα των καθημερινών συμβιβασμών, της απληστίας και της αλαζονείας του σύγχρονου ανθρώπου.
Στην καρδιά της ταινίας βρίσκεται ο Αλ Πατσίνο. Όχι ως μια αποκρουστική, τερατώδης ενσάρκωση του Σατανά, αλλά ως ένας καλλιεργημένος, πνευματώδης, απίστευτα γοητευτικός άνδρας, που καταλαβαίνει την ανθρώπινη φύση καλύτερα από τους ίδιους τους ανθρώπους.
Ο δικός του Διάβολος δεν απαιτεί υποταγή. Προσφέρει επιτυχία, χρήματα, εξουσία, αναγνώριση και ηδονή. Χαμογελά, ενθαρρύνει και κυρίως, δεν επιβάλλει τις αποφάσεις του.
Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, η ταινία εξακολουθεί να γοητεύει, όχι μόνο χάρη στην ερμηνευτική έκρηξη του Πατσίνο, αλλά επειδή κάτω από την υπερφυσική της ιστορία κρύβει μια εξαιρετικά σύγχρονη παραβολή για τη φιλοδοξία, την ηθική, την εξουσία και το τίμημα της επιτυχίας.
