Ένας άνδρας κάθεται μπροστά στον καθρέφτη και τραβά με τα δάχτυλα τις άκρες του στόματός του. Προσπαθεί να κατασκευάσει ένα χαμόγελο. Το πρόσωπο υπακούει, το βλέμμα αντιστέκεται. Ένα δάκρυ κυλά μέσα από το μακιγιάζ του κλόουν. Στα πρώτα λεπτά του «Joker», ο Τοντ Φίλιπς μάς έχει ήδη τοποθετήσει απέναντι στην πιο βασανιστική αντίφαση της ταινίας: στην υποχρέωση ενός ανθρώπου να προσφέρει χαρά, την ώρα που ο ίδιος καταρρέει.
Επιμέλεια αφιερώματος: Ρένα Παυλάκη
Στις 4 Οκτωβρίου 2019, η ταινία με τον Χοακίν Φίνιξ ξεκίνησε την εμπορική της πορεία στις αμερικανικές αίθουσες. Το πρώτο τριήμερο, 4–6 Οκτωβρίου, συγκέντρωσε 96,2 εκατομμύρια δολάρια σε ΗΠΑ και Καναδά, κατακτώντας την κορυφή του box office και το τότε ρεκόρ ανοίγματος για τον Οκτώβριο. Αργότερα έγινε η πρώτη ταινία κατηγορίας R —με υποχρεωτική συνοδεία γονέα ή ενήλικου κηδεμόνα για θεατές κάτω των 17 ετών στις ΗΠΑ— που ξεπέρασε το ένα δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως. [1][2]
Πίσω από τους αριθμούς, όμως, βρισκόταν μια ασυνήθιστη επιτυχία: ένα ζοφερό δράμα χαρακτήρα, με έναν πρωταγωνιστή που δυσκολεύεται να μιλήσει, να σχετιστεί, να σταθεί μέσα στον κόσμο. Μια ταινία που απέκτησε τη μαζικότητα υπερθεάματος, ενώ το πραγματικό της πεδίο μάχης ήταν ένα πρόσωπο.
Επτά χρόνια αργότερα, η δύναμή της παραμένει σε αυτή την άβολη εγγύτητα. Μας βάζει να ακολουθήσουμε έναν άνθρωπο που υποφέρει, μέχρι το σημείο όπου ο πόνος του γίνεται βία εναντίον άλλων. Και τότε μας αφήνει να αναμετρηθούμε με όσα αισθανθήκαμε στη διαδρομή.
